دلم یکی رو میخواد که جلوش بیشعور باشم، مسخره باشم، عجیب باشم کلا خود خود مزخرفم باشم و همه ی افکارمو جلوش بالا بیارم و حس نکنم مزاحمم یا نگران طرز فکرش و قضاوتش باشم ...کسی که همون اندازه که من نیاز به گفتن خزعبلاتم دارم، اونم مشتاق شنیدن خزعبلاتم باشه!
برای منی که خیلی اهل حرف زدن، معاشرت و دردودل کردن نیستم حضور همچین ادمی کمک میکنه که تا زیر بار افکارم خفه نشم و منو از دست خودم نجات میده تا کمتر دهن خودمو سرویس کنم
جدی چند میلیاردیم روی کره زمین؟ ینی حتی یه نفرم نباید باشه که به من این حسو بده؟ یه نفر؟؟ خواسته ی زیادیه واقعا؟؟؟؟ اه تف تو این زندگی بابا
و چقدر تو انلاینی
خوشحالم
علاف تر از خودمان نیز یافت میشود
اسکل بودن
و یه هم صحبت اسکل داشتن نعمتیه
اصلا غم عالم رو میبره
بله بله :)
منم همین حس رو دارم
ای بابا
خب باشه بگو من می شنوم ..
هعیییییی :(